सोच

हिजो देखि भित्रभित्रै उकुस मुकुस भै रहेको थियो त्यसैले मन शान्त होस  भनेर नै  सुनसान सडक एक्लै नाप्न निस्कन्छु । समुन्द्री सिरेटोले यो तनलाई शितल त गराउदै छ तर म भित्रको ज्वालालाई अझै उग्र पनि बनाउदै छ । म जती जती सोच्दिन भन्दछु त्यहि नै ती छविहरु मन मस्तिष्कमा फैलिदो छ । उ म संग भएर पनि छैन र नहुनु को अर्थमा म उसलाई मेरो जिन्दगीमा सामिल गर्दिन पनि हैंन । थाहा छैन कहाँ छ त्यो संसार जुन मेरो सोच भित्र छ । छ कि छैन ?। यस्तै यस्तै अन्यौलको यो यात्री सधै एक रुमानी कल्पनामै जीवन खोज्दै भौतारिन्छ । म साँच्चै नै मानसिक रोगी हु त ? यस्ता प्रश्न पनि नउठेका हैनन् यो दिमागमा । जवाब कसले दिने मलाई ? डाक्टर भन्दा अर्को को हुन् सक्छ र यो सम्झाउने मलाई त्यसैले क्लिनिकको ढोका पनि ढकढकाउन पुगे । तर त्यो मेरो सन्तुष्टि हुन् सकेन । मेरा सारा रिपोर्टहरु नर्मल देखिए । यदि म नर्मल हुन्थे भने यो तड़प किन छ म भित्र ? के चाहन्छु म ? यो असन्तुष्टी के र कसका लागी हो ? साथी , नाम , दाम,काम , घर परिवार , आफन्त ? कदापी हैन  । अनौठो आवाज संगै समुन्द्री छाल मलाई मेरो सोचका तरंगबाट ब्युँताउन सफल हुन्छ । एकछिनको टोलाई पछी फेरी उही सोचका गर्तहरुमा डुबुल्की खेल्न पुग्छ मेरो अनियन्त्रित सोच ।

अपरिचय

"धेरै पो भै सक्यो त है हाम्रो भेट न भएको पनि " एक्लै घोत्लिएर यसरी बर्बराउनु बाहेक के नै उपाय भो र ?
मलाई साह्रै चित्त बुझ्न छाडेको छ अचेल यो अनिलो समयसंग । आफैसंग झन्नक हुन्छ र उठ्छु अनि व्यस्त हुन्छु साथी संगीसंग फोन वार्तामा । बेचेको समयबाट आफ्नो लागी समय निकाल्न धौ धौ नै परेको अवस्था भोग्दै पो हामी परदेशमा ।
"हेर न अती दिक्क लागि सक्यो । अर्को हप्ता त हामी जसरि भेट्न पर्छ है ।

म लाहुरे

 म विदेश ( लाहुर ) जान्छु ।

निर्णयात्मक थियो स्वर  

अनि छरपष्ट कठोरता ।

विस्फारित हुदै केहि जोडी नज़र 

पुर्लुक्क उठछन् 

तिमी छोरी  मान्छे  लाहुर जान हुन्न ।

लाहुरे हुन बाहुबल चाहिन्छ  अनि के के 

 छोरी  कमजोर (मान्छे न ) हुनु को आभास दिलाईन्छ

एकलास अट्टहास लाउँछ मेरो मन यो मानसिकतामा 

तर

त्यो पापी

निर्मला खड्का 

मेरो घरको गली वरिपरी एउटी पागल केटी हिड्ने गर्छे । कहिले उसको हातमा प्लास्टिकका झोला हुन्छन भने कहिले बोराहरू । त्यहि बोरा थैला थैली बोकेर दिनहुँ भुइँमा के के खोजे जस्तो गर्दै केहि टिपेर आफुले बोकेको थैलोहरुमा राख्दै हिड्छे । भर्खरै यौनास्थामा पाइला टेकेकी छ ।झट्ट हेर्दा उमेर बाइस चौबिस कि जस्ती देखिन्छे । कालो लामो कपाल जिंगरिङ्ग फैलिएर लट्टीएको हुन्छ सधै जसो । शरीरका लुगाफाटा उस्तै अस्त व्यस्त हुन्छन । प्राय: फाटेका पनि हुन्छन र उसको शरीरलाई नंगयाएको हुन्छ कति ठाउँमा । केहि उत्ताउला केटाहरु ढुंगा हानेर जिस्काउन पनि पछी पर्दैनन् । ऊ सधै जसो शान्त हुन्छे । कसैलाई हान्ने बिगार्ने गर्दिन । कसैले बोलायो भने एकोहोरो हेर्ने गर्छे ्र कहिले काही मुसुक्क हाँसी पनि दिन्छे । समाजसेवामा लागेका महिलाहरुले समय मिलाएर उसलाई न्वाइधोई गरि कपाल कोरेर लुगा फेरी दिने गर्छन । त्यति बेला उसको रुप पुर्णिमाको जुन जस्तै धप्पक बलेको हुन्छ तर भोलि पल्ट उसको उस्तै हाल भएको देख्छु ।निक्कै राम्री छ ऊ । गोरी हिस्सी परेकी.सिंगारिएर हिड्ने हो भने कुनै चलचित्रकी नायीका भन्दा कम हुने थिइन् । ऊ बौलाही नभएर कुनै सद्धे केटी हुदी हो त कति केटा उसको हात माग्न उसको आमा बाबुको अघि पुग्थे होला । दिनहुँ उनको घरको फेरो लगाउथे होला ।

लघु कथा : सहयोग

- निर्मला खड्का 

 

 टेलिभिजनमा  समाचार आइ रहेको थियो । " आज बिहानै हिम पैह्रो संगै सेती नदीमा आएको बाढीले सेती नदीको किनारमा बसेको सारा बस्ती बगाएर लागेको छ  ।  भर्खरैको ताजा समाचार अनुसार सात जनाको मृत शव फेला परेको छ भने कयौं मानिसहरु अझै लापता छन । उनीहरुको खोजी कार्यमा  नेपाल प्रहरी र सेनाका जवानहरु तदारुकताका साथ लागी रहेको जानकारीमा आएको छ " । बडो ध्यान पुर्वक समचार सुनी रहेको रामे जुरुक्क उठ्छ बसेको ठाउँबाट । भित्तामा टाँगी रहेको टिशर्ट र पाइन्ट लगाउछ । हतार हतार बाहिर निस्कन्छ । एउटा छापाखाना अगाडी गएर टक्क अडिन्छ र माथि झुण्डी रहेको बोर्डमा  हेर्छ " शीतल  छापाखाना "। खुसुक्क भित्र पस्छ ।